woensdag 22 april 2015

Nutella-cupcakes

Dit weekend kwamen 4 vriendinnen onze kleine Seppe bewonderen. Aangezien onze kleine man al iets langer zelfstanding in zijn parkje kan liggen en op zondag ook "het lief" hem een beetje kan knuffelen indien hij troost nodig heeft, zag ik mijn kans schoon om nog eens te bakken.

Ik besloot mijn meest populaire cupcake-recept nog eens te maken: vanillecupcakes met lemoncurd en meringue. Maar ik had, na weken van rust voor mijn oven, honger om ook een nieuwe cupcake te maken: een Nutella-cupcake.

De wederhelft juichte dit plan alleen maar toe aangezien de potten choco hier niet snel genoeg kunnen aangekocht worden (en dat zijn dan al de grote potten van 825g, om maar aan te tonen dat ik een echte Nutella-fan in huis heb).
Ingrediënten (voor 12 cupcakes):
  • 3 eieren
  • 250 g suiker
  • 1 tl vanille-extract
  • 100 g boter
  • 100 ml melk
  • 350 g bloem
  • 1 tl bakpoeder 
  • 1 el cacaopoeder
  • 1 snufje zout
  • zeste en sap van 1 citroen
  • 250 g Nutella
Bereiding:
  • Verwarm de oven op 175°C.
  • Klop de eieren, suiker en het vanille-extract tot een wit en luchtig mengsel
  • Smelt de boter en voeg hierbij de melk toe. Meng met het eiermengsel.
  • Meng de bloem, bakpoeder, cacaopoeder en zout door elkaar en spatel het voorzichtig door het luchtige eiermengsel.
  • Meng de zeste en het citroensap door het cupcakemengsel.
  • Vul de cupcakepapiertjes voor tweederde met beslag en bak 20 minuutjes in de voorverwarmde oven. 
  • Nadat de cupcakes zijn afgekoeld, kan je ze besmeren met Nutella en er als decoratie snoeppareltjes of chocoladepareltjes over strooien. 
  
En zo kon ik nog een supersmakelijke taartplateau op tafel toveren! Smullen!

zaterdag 18 april 2015

Spaghetti alla Carbonara met erwtjes & broccoli

Na mij zes weken volledig te focussen op het nieuwe leven bij ons in huis en het herstellen van de zwangerschap en bevalling, begint het opnieuw te kriebelen om vanalles lekkers op tafel te toveren, te bakken en te naaien.

De zorg voor kleine Seppe, huishoudelijke taken en de dagelijkse wandelingetjes beletten me echter om dit alles al te kunnen doen. We moeten dus nog een beetje zoeken en schipperen om alles in ons nieuwe schema gepropt te krijgen. Een van dezer zal het mij wel lukken (vastberaden!).

Het zonnetje geeft mij ondanks de korte nachten ook een vernieuwde energie. Donderdag leek mij het uitgelezen moment om het terras een grondige schrobbeurt te geven, de tuinmeubelen klaar te maken voor de zomer en iets nieuws op tafel te toveren.

Met een kleine baby die helaas last heeft van reflux en krampjes, krampjes die telkens de kop lijken op te steken op de momenten dat ik sta te koken of we aan tafel willen gaan, is het niet evident om te kokkerellen, laat staan samen een maaltijd te kunnen verorberen in alle rust. Donderdag is het dus wel gelukt! Seppe lag zalig te slapen in zijn parkje en wij konden genieten van de eerste maaltijd buiten op ons terras.

Beiden grote fan van de Italiaanse keuken besloot ik het niet te moeilijk te maken en liet ik mij inspireren door Vlaanderens meest populaire kok: Jeroen Meus. De klassieker Spaghetti alla Carbonara werd door hem een beetje "gezonder" gemaakt door groentjes toe te voegen.
Ingrediënten:
  • 500 g spaghetti
  • 250 g pancetta
  • 500 g broccoli
  • 300 g erwten
  • 1 ui
  • 1 teentje look
  • 200 g pecorino
  • 4 eieren
  • nootmuskaat
  • scheutje olijfolie
  • peper
  • zout
Bereiding:
  • Breng een ruime hoeveelheid water aan de kook, en voeg een snuif zout toe. Hierin kook je straks de pasta.
  • Breng ook water aan de kook in een kleinere pot. Hierin gaar je de roosjes broccoli.
  • Snij de pancetta in gelijke blokjes.
  • Verhit een scheut olijfolie in een stoofpot op een matig vuur. Bak de stukjes pancetta goudbruin in de hete olie.
  • Snij de broccoli in hapklare roosjes. Kook ze beetgaar.
  • Doe de roosjes in een zeef en spoel ze onder koud water.
  • Pel de ui, snij hem middendoor en snipper de stukken in fijne halve ringen. Plet de lookteen tot pulp. Roer beide door de stukjes pancetta en stoof ze glazig en plat. Zet het vuur nadien zacht.
  • Kook de pasta beetgaar. Bewaar nadien een kopje met kookvacht van de pasta, alvorens je de slierten afgiet.
  • Breek de eieren in een mengschaal en kluts ze los. Voeg een flinke hoeveelheid versgemalen peper toe.
  • Rasp de pecorino fijn over het eiermengsel en meng.
  • Strooi de erwten bij de gebakken pancetta met ui. Geef ze warmte op een matig vuur en voeg kort nadien de gare uitgelekte spaghetti toe.
  • Schenk het kopje kookvocht van de pasta in de pot, voeg de broccoliroosjes toe en meng alles voorzichtig.
  • Schenk het mengsel van ei en pittige schapenkaas over de pastabereiding en roer. Werk op een zacht vuur opdat het eiermengsel niet bakt. Er is enkel wat warmte nodig om de eieren te laten stollen en de kaas te laten smelten.
  • Proef en kruid de pasta met extra peper.
  • Stort de spaghetti alla carbonara in een serveerschaal en rasp er nog een restje pecorino over alvorens te serveren.
Met broccoli en erwtjes erbij smaakt deze klassieker nog lekkerder. Een kom heerlijk Italiaans comfortfood!

donderdag 9 april 2015

It's all so quiet!

Het is hier stil op de blog...muisstil! Dit in groot contrast met de geluidjes die sinds 6 maart en de geboorte van ons zoontje Seppe onze woning mogen vullen.

Het vraagt heel wat aanpassing zo een kleine baby in huis. Aanpassing en heel veel energie. Of dit enkel ligt aan het feit dat ik nog maar 4,5 week geleden bevallen ben, aan het feit dat ik borstvoeding geef of de 6 weken platliggen voorafgaande aan de bevalling waardoor ik 0,0 conditie over lijk te hebben...geen idee! Ik weet wel dat ik heel erg blij ben dat ik een fantastische mama heb die me uit de nood komt helpen wanneer het nodig is.


Waar ik ook ongelofelijk veel steun aan heb, zijn vriendinnen die recent bevallen zijn. Ervaringen uitwisselen en horen dat het overal wel al eens een dagje minder gaat, elkaar een beetje oppeppen op deze momenten en er samen eens op uit trekken voor een wandeling met de buggy's. Want laat ons hier eerlijk over zijn...mama's moeten elkaar steunen!


We kunnen tegen elkaar al eens onze zorgen en onzekerheden uiten, want elke mama wil alleen maar het beste voor haar kind. De liefde die je hart vult bij het mama worden is met niets te vergelijken. Voor dat kleine mensje, dat in z'n park zo vredig ligt te slapen, zou je alles doen!

Als dit wil zeggen dat we niet elke dag achter het fornuis kunnen staan om een verse, lekkere en vernieuwende maaltijd te bereiden, dat ons huis er niet zo netjes bijligt als voor het mama worden het geval was, onze strijk al eens langer aan de waslijn blijft hangen en we weinig tijd hebben voor onszelf en onze hobby's...dan neem ik dit er graag bij, want op 6 maart hebben "het lief" en ik het mooiste cadeau ooit in onze armen gekregen! Een cadeau dat we al elk moment hebben gekoesterd en dat we voor de rest van ons leven zullen blijven koesteren!
(Foto door "De Fabeltjesfabriek")

vrijdag 13 maart 2015

Welkom Seppe!

Vorige week beleefde ik de meest spannende en mooie dag van mijn leven. Op 38weken en 1dag zwangerschap begon mijn ochtend met lichte weeën. Iets wat nog wel gebeurd was en wat dus nog kon voorbij gaan (dacht ik).

Om 10uur werd het echter duidelijk dat de weeën steeds korter op elkaar volgenden en heviger werden. Om 11u30 vond ik het dan wel tijd om "het lief" op te bellen en van het werk te laten komen. Een halfuurtje later stond hij thuis en was ik pas uit de douche en stonden mijn laatste toiletspulletjes klaar om in de valies te steken.

We kwamen aan op onze verloskamer om 12u30 en toen vond ik het wel allemaal eventjes spannend. Je hebt immers geen idee hoelang je zal doorbrengen op die kamer en wanner je kleintje het levenslicht zal zien.

Eerst leek het allemaal niet zo snel te gaan. Bij binnenkomst had ik 3 cm opening en was de cervix volledig verstreken. Twee uurtjes later had ik nog maar 4 cm opening en werden de vliezen gebroken. Nu zouden de weeën heviger worden en zo ik sneller opening krijgen verzekerde de vroedvrouw mij.

Altijd al bang geweest voor de pijn bij een bevalling en het feit dat ik op het hoogtepunt van de weeën al moeilijkheden had om ze weg te puffen, besloot ik een epidurale te vragen. Om kwart voor 4 zat die vervelende prik erin, maar om 16u bleek snel dat deze niet leek te werken bij mij. En...we zaten nog altijd maar op 4cm.

Ik begon al te vrezen voor een ontzettend lange bevalling en vroeg me af of ons kleintje nog op vrijdag of op zaterdag zou worden geboren.

Vanaf 16uur werden de weeën echter zo hevig en volgden deze zo snel op elkaar dat ik al moest meepersen. "Veel te vroeg mevrouw", verzekerde de vroedvrouw mij. Om 16u30 besloot ze toch maar even te controleren hoeveel opening ik al had omdat ik over persweeën bleef praten. Wat bleek...8cm! Een heftig halfuurtje dus.

En het was nog niet achter de rug. Na nog een bloedafname en getwijfel om al dan niet de anesthesist terug op te roepen, bleef ik maar het gevoel te hebben dat ik moest meepersen. De gynaecoloog werd er dan toch maar bij geroepen en toen deze binnenkwam om 17uur, zat ik in mijn eerste wee waarin ik mocht meepersen.

En toen om 17u13, werd een prachtig klein baby'tje op mijn buik gelegd. Zo'n bijzonder moment dat met geen woorden te beschrijven valt! Na bijna negen maanden warm in mama's buik te hebben gezeten zag Seppe het levenslicht. Met 2770g en 46,5cm niet de grote baby die we op elke echo gepresenteerd kregen, maar voor ons wel de meest schattige en lieve baby ooit!

Nu een weekje later zijn we volop op zoek naar ons ritme thuis samen met kleine Seppe. Met de borstvoeding en een zeer actieve baby die moeilijk tot rust kan komen is dit niet altijd evident, maar elke dag gaat een beetje beter en elke dag vinden we een beetje meer de structuur van voeden, slapen, knuffelen, verzorgen,....En tussendoor is het elke keer even verwonderd en bewonderend naar onze kleine jongen kijken bij het voorbijlopen van zijn parkje. Ja, hij is er echt! Welkom lieve Seppe!


zondag 1 maart 2015

Het laatste doel is behaald en dan nu....op naar de bevalling!

Al voor we het nieuws kregen dat ik moest rusten, hadden we onze sociale kalendar in februari en maart zo leeg mogelijk gehouden. Wat op ons pad kwam, zouden we wel meepikken als ik me nog goed zou voelen. Het afgelopen weekend was een uitzondering. Elke dag stond iets gepland: een etentje met de vriendin van de middelbare school, een verjaardagsfeestje en een babyborrel.

Het doel was om zeker de babyborrel te halen. Niet enkel omdat ik zeker en vast op Lore's eerste feestje wou aanwezig zijn, maar ook omdat het vandaag 1 maart is. "Het lief" en ik wilden absoluut geen februari-baby. Waarom...dat is moeilijk uit te leggen eigelijk. Heeft het te maken met het feit dat er al zoveel vrienden/kenissen/familieleden in febrauri verjaren of omdat we ons al vanaf het begin van de zwangerschap ingesteld hadden op een maart-baby? Geen idee... maar we hebben het dus gehaald!
En nu is het aftellen echt wel begonnen! Na het 4 weken rusten, krijg ik meer en meer het gevoel dat onze baby niet voor 19 maart (de uitgerekende datum) zal geboren worden. Er is er maar eentje die daar een antwoord op kan geven en wij wachten dus in volle spanning af tot ons eerste wondertje zal worden geboren!

woensdag 18 februari 2015

Alweer een weekje bij!

We zijn nu bijna 4 weken verder en ja hoor nog geen baby in zicht! Het rusten lijkt dus echt wel zijn werk te doen. Morgen zit ik aan de 36 weken en volgende week zou ik mijn gewone activiteiten terug mogen opnemen. Ik zou dit uiteraard heel rustig doen zodat we toch nog de 37 weken voorbij raken.

Het zal ook raar zijn om terug rond te beginnen lopen na 4 weken op de zetel. De korte momenten dat ik al even te been was, voelden toch een beetje wobbelig na het lange niets doen.
Het enige uitstapje dat we de voorbije weken ondernomen hebben met z'n drietjes is een tripje naar de fotostudio voor een zwangerschapsfotoshoot. Een cadeautje van mijn broer en schoonzus, tevens meter van ons kleine ukkepukje. De fotografe is van opleiding vroedvrouw dus we waren in goeie handen.

We doen het dus nog eventjes rustig aan en laten het werk uit onze handen nemen door "het lief" en de mama. En ondertussen laten we ons in de watten leggen door het vele bezoek dat langskomt én het lekkers dat ze meebrengen! Bedankt aan alle familie en vrienden die tijd maken om mijn dagen wat aangenamer te maken en die bellen en smssen.

donderdag 5 februari 2015

En de zoektocht naar een laddertje om terug op die roze wolk te klimmen

Op mijn vorige blogbericht kreeg ik heel wat respons. Zowel negatief als positief. Sommige mensen vinden het blijkbaar ongehoord om over zo'n onderwerp te bloggen. Wel ik blog wanneer ik daar zin in heb en over de onderwerpen die ik wil, dus daar ga ik me helemaal niet aan storen.

Eveneens kreeg ik van sommige moeders het bericht: "dat is toch allemaal zo erg niet?" of "waar jij een drama over maakt?". Dit zijn dan de moeders die mooi op tijd bevallen zijn en die nooit geconfronteerd zijn geworden met het feit dat hun kleine spruit best wel eens veel te vroeg op deze wereld zou kunnen komen. Moeders die het perfecte plaatje hebben gekregen...een baby die geboren werd tussen week 38 en week 42, een baby die ze onmiddellijk konden vasthouden na de geboorte om het eerste oh zo belangrijke moment van hechting intens te beleven. Een baby die gewoon mee op de kamer kon zonder een verblijf in de couveuse.

Naar dit perfecte plaatje ben ik nog steeds aan het streven. En ja, met kinderen is het onmogelijk om alles volgens het boekje te laten verlopen. Wees gerust, daar ben ik me compleet van bewust. Maar een aanstaande mama mag toch wel dromen van dit perfecte plaatje, niet?

Ik kreeg ook heel veel ontroerende mailtjes van mama's die hetzelfde meemaakten en die ook dagenlang/wekenlang en ja zelfs iemand maandenlang moesten rusten om de baby zo lang mogelijk veilig in z'n warme cocon te houden. Mama's die, zoals ik de eerste dagen, op zoek gingen naar getuigenissen en meer informatie over mensen die dezelfde situatie hebben meegemaakt op het internet, maar deze niet echt vonden. Daarom vind ik het belangrijk om verder te bloggen over het verloop van de zwangerschap. Het kan maar iemand wat geruststelling geven of een idee wat ze kunnen verwachten.

Gisteren mocht ik nog eens aan de monitor en bij de gynaecoloog op controle. Goed nieuws is dat we week 34 hebben gehaald, de eerste vooropgestelde mijlpaal. Vanaf nu kunnen we gewoon bevallen in het ziekenhuis hier bij ons om de hoek ipv naar het UZ in Gent te worden getransporteerd. Het tweede goede nieuws is dat het rusten echt blijkt te helpen! De baarmoederhals is niet meer verstreken dan hij al was en ik blijf steken op 1 cm opening. De situatie is dus stabiel gebleven.

We rusten nog een week en een half verder en mogen dan stoppen met de medicatie op week 35. Daarna zou ik ook, mits de nodige rust te blijven in acht nemen, terug aan de slag mogen. Hoe we dit allemaal gaan regelen, dat blijft nog even ver van mijn bed staan aangezien we het gewoon nog steeds dag per dag nemen.

Iedereen die dus in hetzelfde schuitje zou zitten als mij...volhouden dames! Het helpt echt wel, dat plat op de zetel of op bed liggen. En hoewel ik het heel vervelend vind om steeds op "het lief" en mijn ouders te moeten beroep doen om het huishouden te runnen, besef ik hoe nodig het is. Elke dag langer in mama's buik is 2 dagen minder in de couveuse. En geloof me echt, dan blijf je wel zoveel mogelijk rusten hoor. Iedere mama wil toch de beste start voor haar kindje!

Op naar week 35!