vrijdag 13 maart 2015

Welkom Seppe!

Vorige week beleefde ik de meest spannende en mooie dag van mijn leven. Op 38weken en 1dag zwangerschap begon mijn ochtend met lichte weeën. Iets wat nog wel gebeurd was en wat dus nog kon voorbij gaan (dacht ik).

Om 10uur werd het echter duidelijk dat de weeën steeds korter op elkaar volgenden en heviger werden. Om 11u30 vond ik het dan wel tijd om "het lief" op te bellen en van het werk te laten komen. Een halfuurtje later stond hij thuis en was ik pas uit de douche en stonden mijn laatste toiletspulletjes klaar om in de valies te steken.

We kwamen aan op onze verloskamer om 12u30 en toen vond ik het wel allemaal eventjes spannend. Je hebt immers geen idee hoelang je zal doorbrengen op die kamer en wanner je kleintje het levenslicht zal zien.

Eerst leek het allemaal niet zo snel te gaan. Bij binnenkomst had ik 3 cm opening en was de cervix volledig verstreken. Twee uurtjes later had ik nog maar 4 cm opening en werden de vliezen gebroken. Nu zouden de weeën heviger worden en zo ik sneller opening krijgen verzekerde de vroedvrouw mij.

Altijd al bang geweest voor de pijn bij een bevalling en het feit dat ik op het hoogtepunt van de weeën al moeilijkheden had om ze weg te puffen, besloot ik een epidurale te vragen. Om kwart voor 4 zat die vervelende prik erin, maar om 16u bleek snel dat deze niet leek te werken bij mij. En...we zaten nog altijd maar op 4cm.

Ik begon al te vrezen voor een ontzettend lange bevalling en vroeg me af of ons kleintje nog op vrijdag of op zaterdag zou worden geboren.

Vanaf 16uur werden de weeën echter zo hevig en volgden deze zo snel op elkaar dat ik al moest meepersen. "Veel te vroeg mevrouw", verzekerde de vroedvrouw mij. Om 16u30 besloot ze toch maar even te controleren hoeveel opening ik al had omdat ik over persweeën bleef praten. Wat bleek...8cm! Een heftig halfuurtje dus.

En het was nog niet achter de rug. Na nog een bloedafname en getwijfel om al dan niet de anesthesist terug op te roepen, bleef ik maar het gevoel te hebben dat ik moest meepersen. De gynaecoloog werd er dan toch maar bij geroepen en toen deze binnenkwam om 17uur, zat ik in mijn eerste wee waarin ik mocht meepersen.

En toen om 17u13, werd een prachtig klein baby'tje op mijn buik gelegd. Zo'n bijzonder moment dat met geen woorden te beschrijven valt! Na bijna negen maanden warm in mama's buik te hebben gezeten zag Seppe het levenslicht. Met 2770g en 46,5cm niet de grote baby die we op elke echo gepresenteerd kregen, maar voor ons wel de meest schattige en lieve baby ooit!

Nu een weekje later zijn we volop op zoek naar ons ritme thuis samen met kleine Seppe. Met de borstvoeding en een zeer actieve baby die moeilijk tot rust kan komen is dit niet altijd evident, maar elke dag gaat een beetje beter en elke dag vinden we een beetje meer de structuur van voeden, slapen, knuffelen, verzorgen,....En tussendoor is het elke keer even verwonderd en bewonderend naar onze kleine jongen kijken bij het voorbijlopen van zijn parkje. Ja, hij is er echt! Welkom lieve Seppe!


zondag 1 maart 2015

Het laatste doel is behaald en dan nu....op naar de bevalling!

Al voor we het nieuws kregen dat ik moest rusten, hadden we onze sociale kalendar in februari en maart zo leeg mogelijk gehouden. Wat op ons pad kwam, zouden we wel meepikken als ik me nog goed zou voelen. Het afgelopen weekend was een uitzondering. Elke dag stond iets gepland: een etentje met de vriendin van de middelbare school, een verjaardagsfeestje en een babyborrel.

Het doel was om zeker de babyborrel te halen. Niet enkel omdat ik zeker en vast op Lore's eerste feestje wou aanwezig zijn, maar ook omdat het vandaag 1 maart is. "Het lief" en ik wilden absoluut geen februari-baby. Waarom...dat is moeilijk uit te leggen eigelijk. Heeft het te maken met het feit dat er al zoveel vrienden/kenissen/familieleden in febrauri verjaren of omdat we ons al vanaf het begin van de zwangerschap ingesteld hadden op een maart-baby? Geen idee... maar we hebben het dus gehaald!
En nu is het aftellen echt wel begonnen! Na het 4 weken rusten, krijg ik meer en meer het gevoel dat onze baby niet voor 19 maart (de uitgerekende datum) zal geboren worden. Er is er maar eentje die daar een antwoord op kan geven en wij wachten dus in volle spanning af tot ons eerste wondertje zal worden geboren!

woensdag 18 februari 2015

Alweer een weekje bij!

We zijn nu bijna 4 weken verder en ja hoor nog geen baby in zicht! Het rusten lijkt dus echt wel zijn werk te doen. Morgen zit ik aan de 36 weken en volgende week zou ik mijn gewone activiteiten terug mogen opnemen. Ik zou dit uiteraard heel rustig doen zodat we toch nog de 37 weken voorbij raken.

Het zal ook raar zijn om terug rond te beginnen lopen na 4 weken op de zetel. De korte momenten dat ik al even te been was, voelden toch een beetje wobbelig na het lange niets doen.
Het enige uitstapje dat we de voorbije weken ondernomen hebben met z'n drietjes is een tripje naar de fotostudio voor een zwangerschapsfotoshoot. Een cadeautje van mijn broer en schoonzus, tevens meter van ons kleine ukkepukje. De fotografe is van opleiding vroedvrouw dus we waren in goeie handen.

We doen het dus nog eventjes rustig aan en laten het werk uit onze handen nemen door "het lief" en de mama. En ondertussen laten we ons in de watten leggen door het vele bezoek dat langskomt én het lekkers dat ze meebrengen! Bedankt aan alle familie en vrienden die tijd maken om mijn dagen wat aangenamer te maken en die bellen en smssen.

donderdag 5 februari 2015

En de zoektocht naar een laddertje om terug op die roze wolk te klimmen

Op mijn vorige blogbericht kreeg ik heel wat respons. Zowel negatief als positief. Sommige mensen vinden het blijkbaar ongehoord om over zo'n onderwerp te bloggen. Wel ik blog wanneer ik daar zin in heb en over de onderwerpen die ik wil, dus daar ga ik me helemaal niet aan storen.

Eveneens kreeg ik van sommige moeders het bericht: "dat is toch allemaal zo erg niet?" of "waar jij een drama over maakt?". Dit zijn dan de moeders die mooi op tijd bevallen zijn en die nooit geconfronteerd zijn geworden met het feit dat hun kleine spruit best wel eens veel te vroeg op deze wereld zou kunnen komen. Moeders die het perfecte plaatje hebben gekregen...een baby die geboren werd tussen week 38 en week 42, een baby die ze onmiddellijk konden vasthouden na de geboorte om het eerste oh zo belangrijke moment van hechting intens te beleven. Een baby die gewoon mee op de kamer kon zonder een verblijf in de couveuse.

Naar dit perfecte plaatje ben ik nog steeds aan het streven. En ja, met kinderen is het onmogelijk om alles volgens het boekje te laten verlopen. Wees gerust, daar ben ik me compleet van bewust. Maar een aanstaande mama mag toch wel dromen van dit perfecte plaatje, niet?

Ik kreeg ook heel veel ontroerende mailtjes van mama's die hetzelfde meemaakten en die ook dagenlang/wekenlang en ja zelfs iemand maandenlang moesten rusten om de baby zo lang mogelijk veilig in z'n warme cocon te houden. Mama's die, zoals ik de eerste dagen, op zoek gingen naar getuigenissen en meer informatie over mensen die dezelfde situatie hebben meegemaakt op het internet, maar deze niet echt vonden. Daarom vind ik het belangrijk om verder te bloggen over het verloop van de zwangerschap. Het kan maar iemand wat geruststelling geven of een idee wat ze kunnen verwachten.

Gisteren mocht ik nog eens aan de monitor en bij de gynaecoloog op controle. Goed nieuws is dat we week 34 hebben gehaald, de eerste vooropgestelde mijlpaal. Vanaf nu kunnen we gewoon bevallen in het ziekenhuis hier bij ons om de hoek ipv naar het UZ in Gent te worden getransporteerd. Het tweede goede nieuws is dat het rusten echt blijkt te helpen! De baarmoederhals is niet meer verstreken dan hij al was en ik blijf steken op 1 cm opening. De situatie is dus stabiel gebleven.

We rusten nog een week en een half verder en mogen dan stoppen met de medicatie op week 35. Daarna zou ik ook, mits de nodige rust te blijven in acht nemen, terug aan de slag mogen. Hoe we dit allemaal gaan regelen, dat blijft nog even ver van mijn bed staan aangezien we het gewoon nog steeds dag per dag nemen.

Iedereen die dus in hetzelfde schuitje zou zitten als mij...volhouden dames! Het helpt echt wel, dat plat op de zetel of op bed liggen. En hoewel ik het heel vervelend vind om steeds op "het lief" en mijn ouders te moeten beroep doen om het huishouden te runnen, besef ik hoe nodig het is. Elke dag langer in mama's buik is 2 dagen minder in de couveuse. En geloof me echt, dan blijf je wel zoveel mogelijk rusten hoor. Iedere mama wil toch de beste start voor haar kindje!

Op naar week 35!

zaterdag 31 januari 2015

En toen donderde ik van mijn roze wolk

Deze week werd een echte emotionele rollercoaster voor mij. Voor het eerst sinds mijn zwangerschap brak de emotionele dam en kon "het lief" merken wat hormonen met een vrouw kunnen doen tijdens een zwangerschap. Geef toe, na 33 weken zwangerschap valt dit al bij al wel mee voor mijn wederhelft.

Maandag trok ik opgewekt naar mijn afspraak bij de gynaecoloog. De volledige zwangerschap verliep perfect en ik vermoedde dat deze controle niets anders aan het licht zou brengen. Helaas...ik werd naar huis gestuurd met niet zo'n fijn nieuws en ik donderde compleet van mijn roze wolk.

Ik kreeg rust voorgeschreven aangezien de baarmoederhals al grotendeels verstreken is en ik al 1 cm opening heb. Mensen die me kennen weten dat rusten niet echt aan mij besteed is. Ik had ook nog zoveel plannen en dingen te doen voor de baby zou komen. De babykamer is nog niet af, het kastje voor onze doopsuiker staat ook onafgewerkt te wachten tot "het lief" de tijd kan vinden om er de laatste 2 laagjes verf op te doen, geen valiesje die klaarstond, geen kleertjes gewassen en gestreken voor de baby, geen zelfgenaaide babydekentjes en vlinderdekentjes die klaarliggen om naar het ziekenhuis te vertrekken, ...

Ik hield uiteraard altijd wel rekening met het feit dat de baby vroeger kan komen, maar ik dacht echt om tot mijn 38 weken te kunnen gaan werken en eens gestopt met werken zou die baby wel snel ter wereld komen. Nu is het hopen, afwachten en rusten, rusten, rusten om de baby tot 38 weken veilig  en warm in mijn buik te kunnen houden. Mijn nieuwe doel is echt die 38 weken halen en elke dag extra in mama's buik is mooi meegenomen en betekent minder tijd in de couveuse.

Op dag 5 van de "platte rust" merk ik toch dat het moeilijk zal zijn om de komende weken door te komen. Elke dag lijkt dezelfde: wakker worden, wassen, tanden poetsen, vlug iets nemen om te eten en de zetel in voor de rest van de dag. Series en films zorgen voor afleiding net als boeken. Wachten tot "het lief" thuiskomt van het werk om dan roomservice op de zetel geserveerd krijgen, nog wat tv te kijken samen en opnieuw gaan slapen. Er ligt hier wel een haakwerkje te wachten om afgewerkt te worden, maar ik heb er gewoon de fut niet voor. Misschien komt dit nog wel....

Aangezien het ons eerste kindje is, weet ik niet altijd wat voelen. Ik ben dus al tweemaal aan de monitor gaan liggen, maar blijkbaar waren de harde buiken telkens voorbij toen ik in het ziekenhuis aankwam. Als je een hele dag neerligt, voel je natuurlijk elk stampje, elk pijntje, elke harde buik.....

Ondanks het feit dat 1 op de 5 vrouwen moeten rusten in de laatste 10 weken van hun zwangerschap en dat een verkorte baarmoederhals daar meestal de oorzaak van is, kan je erg weinig informatie vinden op internet, buiten de forums (en die moet je ook niet teveel lezen om te voorkomen dat je jezelf gek maakt). Dit heb ik dus na 3 dagen opgegeven. Iedere zwangerschap is anders en hoewel de ene veel te vroeg moet bevallen door die verstreken cervix zijn er ook evenveel verhalen van mensen die na 6 weken rusten de activiteiten terug mogen opnemen vanaf week 36 en die dan nog overtijd gaan. We proberen positief te blijven denken en elke dag kunnen we een vakje afkruisen op onze kalender.

Gelukkig kan ik rekenen op mijn mama en papa die de benen van onder zich lopen om te helpen in het huishouden en boodschappen te doen, mij te komen bezoeken terwijl "het lief" gaan werken is, mijn lieve schoonzus (en meter van onze kleine spruit) die ook altijd paraat staat....en uiteraard "het lief" die nog harder werkt dan tevoren om het babykamertje volledig in orde te krijgen zodat ik me daar al niet teveel zorgen meer over moet maken. En dan zijn er de talrijke smsjes, telefoontjes en mailtjes van vrienden en familie. Ze helpen echt! Bedankt!

woensdag 14 januari 2015

Bourdaloue van appelen

Vorige week kreeg ik het verbod van mijn osteopaat om nog schoon te maken, wasmanden op te heffen, boodschappen te dragen,...met andere woorden mijn rug te belasten. Iemand die altijd door het huis loopt met een stofzuiger of stofvod in de hand laten rusten is natuurlijk niet vanzelfsprekend.

Met de baby op komst en de pijn die ik ervaar leek het me toch maar het beste om te luisteren naar wat me gezegd werd. Dit weekend mocht ik dus beroep doen op mijn lieve mama die me kwam helpen poetsen.

Niet enkel de schoonmaak moet ik uit handen geven, maar ik mag dus ook niets meer doen op de babykamer die momenteel nog niet is afgewerkt. Gelukkig heb ik ook nog een lieve broer rondlopen die "het lief" graag een handje kwam toesteken om de laminaat te leggen op de zolderverdieping. Ik zag mijn kans dus mooi om de werkmannen in de watten te leggen met een lekker zondags dessertje: taart!

Op het menu stond een bourdaloue van appels naar een receptje van Roger Van Damme.

Ingrediënten voor het boterdeeg:
  • 250 g patisseriebloem
  • 200 g suiker
  • 100 g boter
  • 1 ei
  • 1 eierdooier
  • 1 snuifje zout
  • 1 tl geraspte schilletjes van sinaasappel, citroen en limoen
  • 1 el amandelpoeder
Ingrediënten voor de amandelcrème:
  • 75 g zachte boter
  • 92 g poedersuiker
  • 92 g amandelpoeder
  • 9 g puddingpoeder
  • 1 cl bruine rum (kan ook zonder)
  • 55 g eieren
  • 30 cl room
  • 2 verse appelen (Roger Van Damme gebruikte peren, maar ik ben meer een fan van appelen)
  
Bereiding:
  • Maak een kuiltje in de bloem en doe er de eieren in.
  • Kneed samen met de rest van de ingrediënten tot een soepel deeg. Je mag hiervoor gerust de handen vuilmaken en niet met de keukenrobot werken!
  • Maak een bolletje van het deeg en bestuif het aanrecht met bloem om het uit te rollen.
  • Leg het deeg voorzichtig in een taartvorm zonder bodem. Zorg dat het goed tegen de randen is aangesloten.
  • Rol met de deegrol over de randen van de vorm en verwijder het overtollig deeg.
  • Plaats de taartvorm op een bakplaat en bestrooi de bodem met amandelpoeder. (Ik legde een stukje boterpapier onder de taartbodem zodat deze zeker niet aan de bakplaat zou blijven plakken)
  • Verwarm de oven voor op 160°C.
  • Meng alle ingrediënten voor de amandelcrème, behalve de room en de appelen (of peren) in de keukenmachine. Spatel er daarna de vloeibare room door.
  • Snijd de appelen (of peren) in twee, schil ze en snij elke helft in smalle repen.
  • Leg de repen fruit op de bodem van de taart en spuit de crème met een spuitzak tussen de appelen.
  • Bak de taart 25 tot 30 minuten in de warme oven.
Een taart die erg in de smaak viel en die ook perfect als dessert kan worden opgediend met een bolletje ijs of gewoon lekker bij een kopje koffie!

maandag 5 januari 2015

Een Dalton in roze

Vandaag mocht ik voor mijn consultatie bij de gynaecoloog eerst de suikertest gaan afleggen op het labo. In plaats van een uurtje te zitten nietsen in de wachtzaal, ging ik kleine Lore nog even opzoeken.

Tijdens mijn middagpauze nam ik vlug de tijd om met een restje van het mooie Bambi Forest-stofje een Dalton-broekje (La Maison Victor) te maken.
Maatje 56 lijkt nog véél te groot voor deze pasgeborene, maar binnen een maandje (of twee) zal dit als gegoten zitten!
('Bambi Forest' van de Copenhagen Print Factory - Ella & Basiel
Fushia boordstof - Bambiblauw)